Yazılı Sınav Soruları

Çocukluğumun Nevruzu Türk ve Dünya Masalları

masal okuÇocukluğumun Nevruzu

Çocukluğumun Nevruzu

Üçüncü sınıfta okuyordum. Bir bahar günüydü. Çiğdemlerin çıktığını çevremizden duymuştuk. Çiğdemleri topraktan çıkarıp onların yumrularını yemek çok lezzetliydi. Biz bunu önceki bahardan biliyorduk. Önümüzdeki gün cumartesiydi. Ormanda çiğdem çoktu. Ormana gitmemiz gerekirdi. Cuma gününden arkadaşım Hasan’la sözleştik. Cumartesi erkenden kalktım, kuşluk olmuştu. Kahvaltımızı yaptık. Hasan ile buluştuk. Birde yol arkadaşımız bizim Karabaş’ı yanımıza aldık. Ne olur ne olmazdı, ormanda kurt kuş vardı. Karabaş bizi korurdu. Zaten Karabaş benden hiç ayrılmazdı. Hasan, ben ve karabaş yola koyulduk Köyle orman arası ne çok uzak ne çok yakındı. Bir koşuda gidip bir koşuda gelirdik. Köyün şırıl şırıl suların aktığı Şendere üstündeki köprüden geçtik. Oradan patika yolda yürümeye başladık. İki tarafı dağlık olan Kurudere’nin yamaçları çıplaktı. Ağaçlarını kesmişler açıklıktı. Biz konuşa konuşa ormana doğru yürümeye başladık. Ormana vardık. Biraz çiğdem topladık. Topladığımız çiğdemleri de yiyorduk. Karabaş birkaç tavşan peşinden koştu. Bazen tilkilerin peşinden koştu. Haydi yakala Karabaş, A varıyor a, a varıyor a! Diye bağırdıkça, tilkiler nasıl bölüklerin dibinden kalkıp kaçıyorlardı. Biz de Karabaş’ın peşinden koşardık. Karabaşla saklambaç oynadık. Ağaçların arasına saklanırdık. ‘Kuçu kuçu’ diye seslenirdik Karabaş bizi bulurdu. Karabaş hep ebe olurdu. Vakit geçmişti. Hava sıcaktı ama ne zaman bulutlanmış, dağların sırtından kara bulutlar ne çabuk yürümeye başlamıştı. Bizim tarafımızda bir şey yok gibiydi. Kara bulutlar dağların üstündeki gökyüzünden bizim üzerimizdeki gökyüzüne doğru koşuşturuyorlardı. Çok zaman geçmedi. Güneş kayboldu. Şimşek ve gök gürültüsü, gök gürültüsünün yanında birde fırtına çıktı. Bir iki damlalar üzerimize düşer gibi oldu. Bulutlar sanki yükseldi. Hava birden soğudu. Ama çok çabuk üzerimize geri döndüler. Her taraf karardı, yağmur değildi. Kafamıza dolu düşmeye başladı. Hemen ağaçların altına girdik. Lakin korkmaya başladık. Yerler kar yağmış gibi bembeyaz olmaya başladı. Çok şiddetli yağıyordu. Biraz yağdı yağmura çevirdi. Saatin kaç olduğunu bilmiyorduk saatimiz yoktu. Çamurdan çıkamıyorduk. Ağlamaya başladık. Tekrar köyün yolunu tuttuk. Yönümüzü ağaç yosunlarından bulduk. Ağaç yosunları kuzeyi gösteriyordu. O zaman köy güneyde kalmıştı. Orman zaten köyün kuzeyindeydi. Biz ters yöne güneye gitmeliydik. Ne göresin kuru dere kıpkırmızı sel, öyle hızlı akıyor öyle hızlı akıyor. Yamaçtan yola inmemiz mümkün değil önüne ne geldiyse götürüyor. Biz daha çok ağlamaya başladık. Bizi kimse almaya gelemezdi. Çünkü; bu sel köy deresine gidiyor. Köyle bizim bağlantımızı kesiyordu. Ağladık ağladık Karabaş etrafımızda havlayıp duruyordu. Hasan’a dedim şu “karpanın (küçük mağara) içine girelim” dedim. Hasan hiç ıştırmadı (konuşmadı) boynunu büktü. Karpaya girdik. Saatler geçmişti yorulmuştuk, acıkmıştık. Köyde lambaların ışıkları görünmeye başlamıştı. Gece olduğunu anladık. Lakin selin homurtusu, derenin inlemesi ve çağıltısı kulaklarımızda uğultusu vardı. Selin aktığını, kesilmediğini biliyorduk. Herkes bizi aramaya çıkmış. Biz uyuya kalmışız. Karabaş’ın havlamasından bizim yerimizi bulmuşlar, geç saatlerde. Karabaş bizim yanımızdan ayrılmamış. İşte bu sel bizlere büyük bir ders oldu. Aynı zamanda da Kurudere de böyle hiç sel görülmemiş. Okula gittik herkes bize geçmiş olsun dedi. Sel köyün ekili alanlarını da alıp götürmüştü. Herkese bir görev düşüyordu. Öğretmenimiz bize dedi ki; “Hepimize görev düşüyor. Biz büyükler şimdi uğraşacağız Kurudere’nin önüne bent yaptıracağız. Devletten yardım isteyeceğiz. Size düşen görevlerde var, çocuklar. Sizde son baharda çevrenizde ne kadar palamut ağacı pelidi bulursanız getireceksiniz. Okulda biriktirdiğimiz pelitleri güzelce poşetlere paketledik. Hepimiz son baharda palamut pelidi topladık. İlkbahar da okulca elimizde çapalarla öğretmemizin gözetiminde Kurudere’nin yamaçlarına palamutları toprağa çukurlar açarak her çukura pelitleri bıraktık. Üstünü toprakla kaptık. Hepimiz Şendere’den su taşıdık. Ektiğimiz palamutlara can suyu verdik. Bizden büyükler yamaçlara setler yaptılar. Birkaç yıl içinde yamaçlarda palamutlar boy göstermeye başladılar. Kuru derenin önüne bent yapıldı. Her yıl okul olarak yamaçlarda binlerce palamut pelidini toprakla buluşturduk. Kurudere’nin adı. Şimdi Palamutluk oldu.

 

Muallim AYHAN BİNGÖL

Ekleyen : Muallim AYHAN BİNGÖL     Okunma : 21027 kez

tags Muallim AYHAN BİNGÖL, Çocukluğumun Nevruzu, çocuk masalları, newruz masalları

Aşağıdaki benzer masalları da okuyabilirsiniz.

Çocuk Masalları Oduncu Dede İle Ayı 1620 kez okundu.

Çocuk Masalları İki Kurbağa 30992 kez okundu.

Çocuk Masalları Dört Mevsim Masalı 37047 kez okundu.

Çocuk Masalları Kardeş Ali 26416 kez okundu.

Çocuk Masalları Gelmeyen Ziyaretçi 44 kez okundu.

masal ekle Masal - Hikaye Eklemek İsterseniz Tıklayın

nextİçerik Hakkında Yorum Yazın...

Yazan:    

next YAZILAN YORUMLAR (15 yorum yazılmış)

box Özgü Bozdogan :Cok guzel bir hikaye
box serkan çayoglu :Çocuklar için süper biz özgeyle okuyoruz
box yavuzhan şahin :zehra ve eda doğru söylüyo tebrikler citten güzelllllllllllllllllllll
box yigit :Ağaç dikmek çok güzel bişey bende köye gidince babamla ağaç dikecegim
box zehra :Süpeeeeeeeeeeeeeeeeer
box eda :çok maceralı ben macerayı çok severim yani süper
box ADA SU KARATAŞ :HARİKA BİR HİKAYE HERKES OKUSUN BENCE
box Muallim ayhan Bingöl :Rüya çooook. güzel eğlenceli ve kahkahalı
box kader dogan :cooook guzel anlatama yani yazana cok tesekkur edriz
box şevval kızılgedik :çok güzel bir masal
box fenerbahçe :çok güzel muallim ayhan bingöle çok teşekkür ediyorum
box ayse celik :Harika bir hikaye odevlerde cok isime yaradi tebrikler
box merve :çok güzel bir hikaye okuduğum zaman kendimi alamadım
box SENEM KUYUCUOĞLU :SÜPEEEEEEEEEEEEEEEEER
box irem şevval aksoy :ben bu hikayeyi çok sevdim ve hemen bitirdim çok heycanli ve çok güzldi herkezin okumasini tavsiye ederim.

addMasallar ve Hikayeler Anasayfaya Dön